HARDKOOR is stand-up tragedy op techno, triphop en koormuziek. Theatermaker Naomi Velissariou vormde met componist Frank Wienk, drummer Jens Bouttery en het Nederlands Kamerkoor een nieuwe formatie om het verhaal te vertellen van een alleenstaande moeder en kunstenaar die zich terugtrekt uit het openbare leven.

Een alleenstaande moeder en kunstenaar trekt zich voorafgaand aan haar veertigste verjaardag een jaar lang terug uit het openbare leven. Vanuit de stilstand van haar burn-out (die ze ziet als een crisis van het hele systeem, zowel in fysiek, mentaal als spiritueel opzicht) levert ze een gevecht tegen de druk van de tijd, de beelden waaraan ze probeert te ontsnappen en haar buitensporige zelfbewustzijn en zelfkritiek. Via een persoonlijke uitputtingsslag in taal, muziek en beweging baant ze zich een weg naar een schaamteloos bestaan, waarin de zoektocht naar bevestiging plaatsmaakt voor radicale zelfliefde en een toch-niet-zo-boring balans.

Onder het motto “never waste a good crisis” rekent ze, in het bijzijn van het publiek, af met de persoonlijke en maatschappelijke blind spots, die haar in deze toestand hebben gebracht: haar onzekerheid als alleenstaande moeder, de druk van sociale media, de verstoorde relatie met haar lichaam, de cultus van growth en self improvement, de bullshitisering van ons werkende leven, de vermarkting van de zorg, het failliet van het gezin als fundament van de samenleving en de constante overprikkeling van ons brein als gevolg van onze hedendaagse manier van leven.

Het geheel vindt plaats in een decor, dat door ontwerper Boris Acket wordt omschreven als een “brutalistische techno-tempel”: een modulaire installatie van licht- en geluidstechniek, met een bijzondere rol voor de stemmen van het Nederlands Kamerkoor. Acket is een hedendaagse kunstenaar, componist en regisseur, gespecialiseerd in het bouwen van multidisciplinaire systemen. De kostuums bestaan uit high fashion loungewear, ontworpen door MAISON the FAUX, een creatieve studio die zich voordoet als een groots modehuis en waarvan het werk eveneens wordt bepaald door een multidisciplinaire aanpak.

De combinatie tussen de pijnlijke eerlijkheid van de tekst, de bezwerende ritmes van het sound design, de kerkelijke grootsheid van de koorzang, de ruwe kaalheid van de installatie en het high fashion gehalte van het kostuumontwerp, maken van HARDKOOR een harmoniserend zingevingsritueel in tijden van hysterische werkelijkheidsbeleving.